مردی که به تازگی طلاق گرفته و زنی بیوه که از نظر عاطفی درهم‌شکسته است، رابطه‌ای عاشقانه را آغاز می‌کنند.

یک گروه تئاتری که به اتهام بی‌عفتی به دادگاه احضار شده‌اند، مجبور می‌شوند روان‌پریشی‌ها و عذاب‌های روحی و روانی درونی خود را آشکار کنند.

در حالی که اگنس به آرامی بر اثر سرطان در حال مرگ است، خواهرهایش چنان غرق در دردهای روحی خود هستند که نمی‌توانند از او حمایت لازم را به عمل آورند.

این مستند به زندگی کارگردان مشهور "اینگمار برگمان" در سال 1957 میپردازد، او در آن زمان با ساخت دو فیلم همه را شگفت زده کرد و دوره جدیدی در زندگی اش آغاز شد و ...

روایتی پرمفهوم از زندگی شخصی و حرفه‌ای فیلم‌ساز بزرگ سوئدی، اینگمار برگمان (۱۹۱۸-۲۰۰۷) که به بررسی میراث سینمایی او می‌پردازد و شامل مصاحبه‌هایی با نزدیک‌ترین همکارانش و نسل جدیدی از فیلم‌سازان است.

روایتی از رابطه ۴۲ ساله میان لیو اولمان، بازیگر افسانه‌ای، و اینگمار برگمان، فیلم‌ساز برجسته و صاحب‌نام سینما.

این فیلم با هدایت لیو اولمان و تفسیرهای تعدادی از فیلمسازان برجسته که برگمان برای آن‌ها تأثیری مهم داشته و دارد؛ مانند وودی آلن، اولیویه آسایاس، برناردو برتولوچی، آرنو دپلشن، جان سیلز، مارتین اسکورسیزی و لارس فون تریه، پرتره‌ای زنده از هنرمندی ارائه می‌دهد که در هر پروژه جدید، چالشی برای خود و افرادی که با آن‌ها کار می‌کرد؛ چه بازیگران و چه همکاران پشت دوربین، پیدا می‌کرد.

جزیره متروک و مرموز فارو در سوئد، دریای بالتیک، سال ۲۰۰۴. فیلم‌ساز برجسته سوئدی، اینگمار برگمان (۱۹۱۸ تا ۲۰۰۷) به زندگی شخصی و هنری خود نگاهی می‌اندازد؛ سفری در طول بیش از شصت سال فعالیت اختصاص‌یافته به فیلم، تئاتر و برنامه‌های تلویزیونی. (نسخه‌ای خلاصه شده از مستند کامل اینگمار برگمان محصول ۲۰۰۴؛ مجموعه‌ای از سه مستند موضوعی: برگمان و سینما، برگمان و تئاتر، و برگمان و جزیره فارو.)

فدریکو فلینی یکی از منحصربه‌فردترین و تامل‌برانگیزترین کارگردانانی بود که بیشتر فیلم‌هایش را بر اساس تاملات، رویاها، وقایع زندگی و فانتزی‌های خود بنا می‌کرد؛ کسی که پیام خاصی برای بشریت منتقل نمی‌کرد بلکه سینما را صرفاً به عنوان سرگرمی می‌نگریست. آیا برای هر چیزی پاسخی وجود دارد؟ آیا اصلاً ممکن است؟ اگر بله، پس زندگی دیگر نمی‌تواند چنین کنجکاوانه، پویا و خلاقانه باشد...

در سال ۱۹۲۵، کارل آکربلوم، مخترع عجیب‌وغریب و شیفته فرانتس شوبرت، پس از تلاش برای قتل نامزدش در یک بخش روان‌پزشکی در اوپسالا بستری می‌شود. او که غرق در افکار مرگ، موسیقی و آینده سینماست، با یکی از بیماران همکار می‌شود تا یک «فیلم ناطق زنده» بسازد؛ یک اجرای فیلم تجربی با دیالوگ‌های زنده. با پیش رفتن پروژه، هنر، جنون و مرگ در بازتابی تراژیکومیک از خلاقیت و ضعف‌های انسانی با هم برخورد می‌کنند.

این مستند بلند که در طول ساخت فیلم «فانی و الکساندر» فیلم‌برداری شده است، مطالب گسترده‌ای از پشت‌صحنه تمرینات و جلسات فیلم‌برداری را ارائه می‌دهد که در آن اینگمار برگمان در حال چیدمان صحنه‌ها و کارگردانی بازی‌ها دیده می‌شود. فیلم بر فرآیند عملی تولید، از جمله همکاری با بازیگران اصلی و عوامل کلیدی مانند سون نیکویست فیلم‌بردار و آرنه کارلسون مستندساز پشت‌صحنه تمرکز دارد.

اینگمار برگمان یک دهه پس از مستند قبلی خود به فارو بازمی‌گردد تا زندگی روزمره کشاورزان، ماهیگیران و خانواده‌های ساکن این جزیره را ثبت کند. این فیلم که بر اساس چهار فصل ساختار یافته است، کار، کارهای روزمره جمعی و تاملاتی را در مورد چگونگی تغییر زندگی در فارو از اواخر دهه ۱۹۶۰ مستند می‌کند.

یوهان و ماریان با هم ازدواج کرده‌اند و به نظر می‌رسد همه چیز دارند. با این حال، خوشبختی آن‌ها ظاهری برای یک رابطه پرآشوب است؛ رابطه‌ای که وقتی یوهان اعتراف می‌کند با زن دیگری رابطه دارد، متزلزل‌تر هم می‌شود. طولی نمی‌کشد که این زوج از هم جدا شده و به سمت نهایی کردن طلاق خود می‌روند، اما تلاش‌هایی هم برای آشتی انجام می‌دهند. حتی زمانی که آن‌ها روابط دیگری را دنبال می‌کنند، یوهان و ماریان متوجه می‌شوند که پیوند عمیقی با یکدیگر دارند، اما در عین حال مشکلات زیادی نیز مانع از این ارتباط می‌شود.

پرتره‌ای از اینگمار برگمان که در زمان کار روی فیلم «تماس» ساخته شده و به زندگی حرفه‌ای و خصوصی او در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی می‌پردازد.

این مستند که در جزیره فارو فیلم‌برداری شده است، مصاحبه‌هایی با ساکنان محلی را ارائه می‌دهد که در آن درباره کار، زندگی خانوادگی و شرایط زندگی در یک جامعه روستایی کم‌جمعیت گفتگو می‌کنند. برگمان تفاوت‌های نسلی و دغدغه‌های عملی پیرامون کشاورزی، ماهیگیری، آموزش و مهاجرت را در شرایطی که جزیره با تغییرات اجتماعی و اقتصادی مواجه است، به تصویر می‌کشد.

هشت بخش کوتاه درباره موضوعات مختلف، از جمله بزرگ شدن یک نوزاد، چارلی چاپلین، بیرگیت نیلسون، پیست مسابقه لومان، پاکیزگی شهوانی، ادبیات فرانسه و یک زن سیاه‌پوست در کمدی در محله فارستا در نزدیکی استکهلم.

سال ۱۹۶۱ است و اینگمار برگمان در حال ساخت یک فیلم است. ویلگوت شومان (کارگردان فیلم «من کنجکاوم؛ زرد»، ۱۹۶۷) که به عنوان کارآموز برگمان در صحنه حضور دارد، به تلویزیون سوئد پیشنهاد می‌کند که از این فرصت برای ضبط برنامه با این کارگردان تحسین‌شده استفاده کنند. در ماه اوت، شومان و گروه تلویزیونی شروع به ثبت تصاویری می‌کنند که بعداً به یک مستند جامع پنج‌قسمتی درباره ساخت فیلم «نور زمستانی» تبدیل می‌شود؛ مستندی که مراحل توسعه فیلم‌نامه، ساخت دکور و نورپردازی، تمرین‌ها و تدوین و همچنین گفتگوهای صمیمی با برگمان و اعضای بازیگران و عوامل او را به تصویر می‌کشد. تصاویر مربوط به اکران اولیه فیلم در سوئد، واکنش‌های فوری تماشاگران و نقدهای منتقدان در روز بعد را نشان می‌دهد.

چهار همسرِ چهار برادر در حالی که در یک کلبه کوچک و خلوت منتظر شوهرانشان هستند، داستان‌های ازدواج خود را با یکدیگر به اشتراک می‌گذارند.

ترس یک ویولن‌نواز جوان ارکستر از متوسط بودن و تلاش بی‌وقفه‌اش برای موفقیت هنری، رابطه زناشویی او با همسرش را که او نیز یک موسیقی‌دان است، تحت فشار قرار می‌دهد. این فیلم که بخش عمده آن در قالب فلاش‌بک روایت می‌شود و تحت تاثیر سمفونی نهم بتهوون شکل گرفته است، به بررسی جاه‌طلبی، عشق و فقدان در آثار اولیه اینگمار برگمان می‌پردازد.

یک ملوان پس از هفت سال دوری در دریا به خانه بازمی‌گردد و دوران جوانی خود را در یک کشتی نجات تحت سلطه پدر بدرفتارش مرور می‌کند؛ عشقی قدیمی، خیانت و اشتیاق برای فرار را به یاد می‌آورد. این فیلم که به صورت فلاش‌بک روایت می‌شود، به بررسی تضادهای خانوادگی، حسرت و حسابرسی اخلاقی در یکی از اولین نقاط عطف کارنامه اینگمار برگمان می‌پردازد.

یان-اریک ویدگرن با برتا اولسون تنها، زنی که با اعتیاد به الکل دست‌وپنجه نرم می‌کند، ملاقات می‌کند. اگرچه برتا پیش از این با کالیگولا، معلم بی‌رحم یان-اریک در ارتباط بوده، اما یان-اریک رابطه خود را با این زن آغاز می‌کند. وقتی کالیگولا متوجه می‌شود که یان-اریک با برتا رابطه دارد، شروع به شکنجه روانی دانش‌آموز خود می‌کند. با این حال، او بی‌رحمانه‌ترین رفتارهای خود را برای برتا نگه می‌دارد که منجر به چرخش غم‌انگیز حوادث می‌شود.